ปลาทองในโหลดอง

 เนื่องด้วยคราวก่อนนู้นเสียงตอบรับดีมาก ก็เลยอยากทำอีก...

เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่งวันนั้น คุณแม่ชวนไปดูงานแสดงภาพของ Keith haring

เราก็ไม่รู้จักหรอก ติดแต่ว่างมาก ก็เลยไป (คุณแม่ชวน ให้ไปกันเองน่ะ =_=" ต้องเรียกว่า แนะนำ สินะ)

ชื่อดังพอสมควรแหละ งานเขาทำตามถนนในนิวยอร์ค

ซึ่งปกติผลงานก็จะโชว์แต่ที่นู้น วันนี้เขายกมาให้ดูถึงนี่ แถมเข้าฟรีอีก อะโหย แจ่ม

งานขาวดำซะเยอะ แต่งานสีทีนี่ก็สดได้อีกจริงๆ

ดูเพลินๆดี ภาพที่มีรายละเอียดมหาศาล บางภาพก็โล่งๆง่ายๆ เหมือนเด็กน้อยวาด

แต่ล้วนแล้วด้วยลายเส้นง่ายๆทั้งนั้น

แต่ที่เหนือคิดว่าเป็น...การทำอะไรให้มันแตกต่างนี่แหละ...

อย่างให้วาดภาพเหมือนเนี่ย ง่ายค่ะ คนเรียนมาฝึกมา มีฝีมือทำได้ทั้งนั้น

แต่ให้ทำให้มันต่างเนี่ย...เอาแล้วไง...วาดให้ออกมาต่างจากเดิม แต่สื่อความหมายได้เหมือนเดิม...อืม...

เดินดูไปเรื่อยๆ ก็คิดอะไรไปเพลินๆ...

M.u : อืม...เราเองก็เป็นโมเดินอาร์ตกับเขาเหมือนกันนะนี่

http://www.haring.com/

ใครสนใจ ก็ตามลิ้งค์ข้างบนนี้ไปได้เลยนะ ^^

แอบพักเบรคซักครู่...

เปิดเจอเมื่อเช้า ติดใจเลยเอามาให้ดูกัน มิวสิคเจ๋งดี

แต่ช่วงที่ถ่ายต่อไปเรื่อยๆเป็นนักร้องโผล่มาหลายๆคน นึกถึง justin timberlake เลย

เพลงอะไรหนอ ใครรู้บอกที ^^

กลับมาต่อที่ M.u วาดในห้อง(เรียน) ว่าด้วยเรื่องในห้อง เพื่อนเห็นยังฮาเลย

ชีวิต ณ J.B. de la salle...

Alice : อ.ค่ะ คำนี้แปลว่าอะไรคะ

Prof. : ก็เหมือนในภาษาฝรั่งเศสไง

Rasia : ...ขอบคุณ...

อ้อ แล้วก็อีกอย่างที่ขาดไม่ได้...

ก็นั่งวาด M.u ไง ก๊าก

แหมๆ สอบคราวก่อน ประวัติศาสตร์ ยังอุตส่าห์ได้ 4 เต็ม 20 แนะ ^^

เพื่อนฉันเป็นคนฝรั่งเศสแท้ๆ ได้เท่าฉันยังมีเลยเคอะ

(เด็กที่นี้...หรือเด็กห้องนี้ คะแนนต่ำกันอย่างน่าทึ่งมาก)

เคล็ดลับการสอบ...อ่านหนังสือก่อนเข้าห้องสองนาที จำแค่ไอ้อันที่มันต้องออกแน่ๆ

แค่นั้นแหละ เขียนๆไปให้อ.แกภูมิใจเล่น

เพื่อนมันก็บ่น อ.สังคมเนี่ยชอบให้เซียสอบหรือให้อ่านในห้อง เหมือนทุกๆคนทำ

ซึ่งแน่นอน นังเซียไม่มีปัญญาเคอะ เคยอ่านที เสร็จอ.ดันถามว่าไม่รู้คำศัพท์ไหนบ้าง

...ชิ้ง...

คือเมื่อกี้อ่านแบบ...อ่านน่ะ ไม่ได้แปล...

แต่เราไม่ว่าอ.หรอกนะ เข้าใจว่าแกอยากให้เราพัฒนา...แต่แกตั้งความหวังกะเราสูงไปหน่อย =_="

ต่อกันด้วยเรื่องเรื่อยๆเปื่อยๆ

วันนี้ในที่สุดก็รีดไถของมาจากเพื่อนได้สำเร็จ...

ไม่ใช่อะไร คือเจอหน้าทีไรมันก็บอกว่าจะเอามาให้ คือพวกของฝาก ของติดเสื้อทั้งหลาย

เจ๊แกมีเยอะมาก และไม่ต้องการแบกกลับ วันนี้เลยบุกไปเอาถึงบ้านเลย

มีถุงลายดาว น่ารักดี ให้มาตั้งสามใบ =_=" กระเป๋าใส่ตังสีมรกต ปักลูกปัดสวยงาม

สติ๊กเกอร์ธงชาติอินเดีย และเข็มติดเบเซอร์ทำจากริบบิ้นสีธงชาติอีกสามอัน

สุดท้ายเป็นกำไลข้อมือแปลกๆ สวยดี แต่ใส่แล้วเจ็บ T_T

วันพรุ่งนี้เป็นวันอีสเตอร์แหละ เลยชวนกันไปซื้อช็อคโกแลตฝากโฮส

น่าร๊ากอ่ะ >_< คอมโบ้ซะเลย

คุณกระต่ายเอาไข่ช็อคโกแลตมาให้...จากนั้นเราก็จับกระต่ายกิน...-[]-!

ก็มันเป็นช็อคโกแลตหมดเลยนี่หว่า...

ที่ซุปเปอร์ก็มีช็อคโกแลตหลากหลายให้เลือกเสียตัง

ก็คุยกะเพื่อน...อืม ซื้ออันนั้นให้โฮสแรก อันนี้ให้โฮสสอง...แล้วอันไหนให้เราดี ^^

มันก็ เอ่อ จริงด้วย เราเป็นคนดีนะเนี่ย ซื้อฝากโฮส ต้องให้รางวัล เลือกสิ

...เซียชี้ไปที่เฟอเรโร่...

โดนเพื่อนตบเปรี้ยง ไอ้ทุเรศ! ซื้อกินเองแพงกว่าซื้อให้โฮสอีก เหอๆ

เฟอเรโร่ ไม่ว่าที่ไหนก็แพงขูดเลือกขูดเนื้อเสมอเคอะ

สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ รอแย่งโฮสกิน ก๊าก~

ขอเล่าต่อ ตอนขึ้นรถไฟใต้ดินกลับบ้าน นั่งตรงข้ามกับคุณพี่และลุงหน้าเอเชีย

ได้ยินเสียงเขาคุยกะเพื่อน "เหมือนคนจีนเลยเนอะ"

เซียหูผึ่งสิคับ คุณเพื่อนก็ประมาณว่าเพิ่งตื่น ห๊ะ อะไร เขาก็ย้ำ เนี่ยที่นั่งหน้าเราเนี่ย

เซียเลยฉีกยิ้มแล้วตอบกลับไป คนไทยค่ะ ^^

คราวนี้พี่แกเอ๋อแทน ห๊ะ อะไรนะ เราก็ตอบย้ำให้ชัดแจ้ง ว่าคนไทยค่ะ

แล้วเขาก็ โอ้ว สวัสดีครับ ยื่นมือมาเชคแฮนด์...เซียเอ๋อ...สวัสดี แล้วยื่นมือมาทำไมเคอะ

อยากจะยกมือไหว้ให้อายเด็ก แต่เกรงใจอยู่ แหม ไม่ชอบแหกหน้าคน เอ้า เชคก็เชค

ถามชื่อเสร็จ ต่อด้วย "ไปกินข้าวไหม"...เอ๋อ อีกดอกครับ...

เขาบอกว่าเขาทำงานร้านอาหาร อ้อ หาตังนี่เอง ก็บอก ไม่เป็นไรค่ะ ที่บ้านทำกับข้าวไว้แล้ว

พี่แกต่อมาอีกดอกครับ...มีเบอร์ไหม...

เอิ่ม จะให้หยิบยื่นเบอร์ให้คนแปลกหน้าที่คุยกันได้นาทีเดียวก็นะ...(ถ้าหล่อก็ว่าไปอย่าง)

อยู่เมืองนอกอยู่แล้ว ก็เล่นง่าย บอกว่าไม่มีมือถือเขาก็เชื่อ อืม

แล้วก็ยังชวนไปกินข้าวอีก =_= บอกว่าไปดูร้านไว้เฉยๆก็ได้ อยู่แค่นี้เอง

เราก็เลยบอก ขอชื่อร้านไว้แล้วกัน พี่แกเป็นเชฟอาหารญี่ปุ่น

แหม งั้นก็ไม่ไปหรอกค่ะ ถ้าเป็นอาหารไทยนี่คงพอคิดดู เหอๆ

ยิ่งถ้าได้ ข้าวเหนียว ส้มตำ คอหมูย่าง โอ้ย อย่างเร็ว เหอๆ

แต่ตอนนี้ ขอแค่มาม่าต้มยำใส่หมูสำกับกระหล่ำ ซักชามก็พอใจแล้วเคอะ T_T

วันนี้ได้กินไก่ย่าง กับน้ำจิ้มไก่ แบบแถวบ้าน เอาเหอะ แค่นี้ก็หรูแล้ววะ

อ้อ อยากบอกไว้ว่า อย่าไปคิดว่าพี่คนนั้นเขาม้อเลยเน่อ

แค่เจอคนไทยมันก็ต้องตื่นเต้นดีใจเป็นธรรมดา เซียยังเป็นเลย ^^

แต่จะให้ตามผู้ชายสองคนไปนี่ไม่เอาด้วยหรอกนะ =_="

มาต่อกันที่ภาพถ่ายเล่น เจ้าหนูที่บ้าน เคยลงรูปเล็กๆไปที คนแถบไม่ได้สังเกตุกัน

ตัวใหญ่ใช่เล่นนะเคอะ หางยาวเป็นคืบเลยแหละเธอ =_="

เวลามันกระโดดลงไปที่พื้นทีดังโครม (พอดีพื้นกรวด เลยยิ่งเสียงดัง) นึกว่าใครตกเตียง

บางทีมันก็กินกร้วมๆ หรืออยู่ที่พื้นกรวดทำเสียงแซ่กๆ ทำเอาเราตกใจ นึกว่าใครงัดบ้าน =_="

แต่คุณหนูเขาเป็นโรคร้ายแหละ! มันเป็นมะเร็งที่ขา! โอ้ว มายก็อด!

พยายามถ่าย...

ตอนเห็นที่แรก มันเป็นก้อนปูดๆ ใหญ่มากๆ แล้วก็เป็นรอยแตก ข้างในเป็นเนื้อดำ น่าสยองทีเดียว

ตอนนี้รอยแตกมันกว้างจนจะเป็นรอยราบเรียบไปแล้ว

นั่งเพ่งถ่ายอยู่นาน ดูแล้วจะอ้วกอ่ะ @_@" (ไอ้นี่ก็บ้า ไปนั่งถ่ายก้อนมะเร็ง)

ก็มันไม่เคยเห็นนี่หว่า ตอนแรกก็เรียกไปงั้นๆ ไปถามปิแอร์ เลยได้รู้ว่ามันเป็นมะเร็งจริงๆ =_="

ตัดมาที่ภาพงานวันเกิดปิแอร์ คุณน้องชายเสื้อส้ม

ด้านข้างสองสาวกับหนึ่งหนุ่มนั้นลูกพี่ลูกน้อง

หลังสุดคือคุณแม่

บรรดาอาหารให้เดินตักกันตามสบาย ว้าว วู้ว

เล่าอีกๆ

(วันนี้ตัวหนังสือเยอะเลย อ่านๆไปเหอะ เดี๋ยวก็หมด ใครโหลดวีดีโอข้างบนทิ้งไว้ อย่าลืมกลับไปดูล่ะ)

ตอนไปเที่ยวสเปนคราวก่อนก็เจอคนไทยแหละ ^^

ตอนนั้นไปกับกลุ่มเด็กไต้หวัน เดินผ่านนักท่องเที่ยวเอเชียกลุ่มหนึ่ง...เขาพูดภาษาไทยกันล่ะ!...

เพื่อนก็หันมาถามว่า ใช่ไทยหรือเปล่า...อืม...เฮ้ย งั้นก็ทักเลยดิ ทักเลย! แหม ก็ไม่รู้จะพูดไรอ่ะน้า

ขณะกำลังเถียงกันอยู่เงียบๆ ก็มีมือมาสกิดข้างหลัง

"เอ่อ Where are you come from"

แหม คิดถึงจริงๆ ภาษาอังกฤษสำเนียงไทย ก๊าก~ ก็ยิ้มกลับไป คนไทยค่ะ ^^

พี่แกก็ เอ้า คนไทยหรือนี่ สวัสดีครับ ^^ (คราวนี้ไม่มียื่นมือเชคแฮนด์ค่ะ ยังดีๆ)

แล้วเขาก็ทักเพื่อนเราด้วย เลยต้องรีบเบรคว่า ทั้งกลุ่มเนี่ย ไต้หวันหมดเลยเคอะ

ก็คุยๆกัน จริงๆคือโดนยิงคำถามอย่างแรงค่ะ พี่ๆเขาสามสี่คนก็รุมถามกันแบบหาจังหวะจ้วงกลับไม่ทัน

มาเที่ยวหรืออะไร อ้อ แลกเปลี่ยนของอะไร แล้วนี่เรียนอยู่ที่ไหน บลาๆๆ

(พอบอกว่าเตรียม พี่แกก็บอก โอ้ แถวบ้านพี่เลย...แต่ไม่ได้เรียนใช่ไหม...ถูก!)

ฮะๆ เล็กน้อย พอมีความสุข แล้วก็ลากันไปเที่ยวใครเที่ยวมัน ^^

นี่คือโฉมหน้าของ แรตตาทุย! (พอดีตักมาแค่ลองชิมนะเคอะ พอลองได้ที่แล้ว ก็จ้วงมาอีกเยอะ เหอๆ)

เป็นผักต้ม สีสันเหมือนจะเผ็ด อารมณ์ประมาณเปรี้ยวหวาน

ฝีมือคุณย่าทำ อร่อยโฮกเคอะ >_<

ปิดสรุปสุดท้าย เคยพูดถึงมันบ่อยม๊ากมาก เบเซอร์เนี่ย (ชุดเครื่องแบบนักเรียนแลกเปลี่ยน)

ที่เที่ยวแลกเข็มกับใครต่อใครมากมาย ออกมาแล้วมันจะเป็นยังไงเนี่ย...

ก็หน้าตาแบบนี้แหละเคอะ...

เสื้อตัวเล็กนี่ดีจะตาย ติดนิดติดหน่อย ก็ดูเต็มแน่นไปหมดและ โฮะๆๆ

คิดอยู่ว่าจะทำยังไงกับแขนเสื้อดี ไม่อยากติดเข็ม เพราะมันจะถลกหนังฉัน

เย็บก็ยากนะ ในแขนเสื้อเนี่ย...คราวก่อนติดตราฝรั่งเศสเข้าไป รู้ซึ้งเลย กว่าจะเย็บได้ T_T

แต่ปล่อยโล่งๆงี้ก็ไม่ได้อีก...

เอาพวกริบบิ้น ด้ายสี มาพันๆ ติดๆ ซะดีมั้ง...

ด้านหลังอุทิศให้ของฝากจากการไปเที่ยว ที่มีอยู่ตอนนี้ล้วนไปด้วยจากสเปน

ดูท่าจะหนักเนอะ แต่ไม่ค่อยหรอก เสื้อโค้ตหนักกว่าเยอะเลย =_= ใส่สามชั่วโมง ปวดไหล่เลย

แต่จะใส่เบเซอร์ทีต้องระวังให้จงหนัก ไอ้เข็มพวกนี้มันจ้องจะขูดเลือดฉันให้ได้ T_T

อาทิตย์หน้านู้น ต้องไปประชุม หวังว่าอากาศจะอุ่นขึ้น

เพราะไม่อยากใส่เสื้อนอกทับเบเซอร์ (หนักเกิน)

ใส่ตัวในก็ไม่ได้ เสื้อซื้อมาพอดีตัวเกิน

ได้ฤกษ์ใส่ไปอวดเพื่อนที่โรงเรียนแล้วโว้ย ยาฮู้ว~

คนอื่นเบเซอร์เขาก็ติดอะไรต่ออะไรไปตามยถากรรม แต่เดี๊ยนไม่เคอะ

เบเซอร์คืองานศิลปะของฉันเฟ้ย เสื้อที่คนเคยทักว่า ระวังเหอะ เสื้อตัวเล็ก ติดไม่พอ

ฉันจะทำให้มันเป็นเบเซอร์ที่สวยจนคนต้องอิจฉาเลยคอยดู!

ปล. บอกเล่าเสริมแถม

อ่านแฮร์รี่จบ(นาน)แล้ว เป็นครั้งแรกที่ไม่โดนสปอยเลย ยะฮิ้ว~

อ่านตอนเฟลอพูดแล้วก็ขำ นึกถึงเวลาเพื่อนพูดภาษาอังกฤษมันอย่างนั้นจริงๆ

แล้วก็คิดว่า...เฟลอ ใน แฮรรี่เวอร์ชั่นฝรั่งเศสจะเป็นไงวะ...

เอ่อ สนุกแล้วไง วิ่งไปคว้าเล่ม4 ของโฮสมา เปิดหาอยู่นาน เพราะไม่มีสารบัญ ไม่มีรูปที่หัวบท

อ่านก็ไม่ค่อยจะออก =_=" ในที่สุดก็เจอตอนตรวจไม้...ก็พูดดูจะปกติดีนี่หว่า...

เอาคำที่เพี้ยนแน่ๆมันต้องคำนี่ค่ะ Harry...เพราะคนฝรั่งเศสจะออกเสียงเป็น แอรี่

(ฟังเพื่อนอ่านวิชาอังกฤษนี่ฮาโคตรๆ ขอบอก ฟังไม่รู้เรื่องอ่ะ ฮาอย่างเดียว)

ก็หาจนเจอที่ท้ายเล่ม ตอนเฟลอมาบอกลา เฟลอพูดว่า...

"Arry"...ครับ แอรี่ จริงๆครับ คนแปลมันก็คงจะเครียดน่าดูแหละ

แต่ส่วนอื่นก็ไม่มีเพี้ยนเลย ไม่เหมือนภาษาไทยแปลซะเหมือนคนไม่มีลิ้นพูด เหอๆ ^^