ปลาทองในโหลดอง

มากันได้ครึ่งทางแล้ว สภาพแต่ละคนก็โทรมลงเรื่อยๆ ฮะๆ

ก็นะ ไปรับลมทะเลยามสามทุ่มกัน ^^" มันก็ได้งอมกันกลับมาละค่ะ 

เริ่มการเดินทางวันที่ 6 ไปนั่งเรือกันแต่เช้าเลย ด้วยเป้าหมายวันนี้คือ...

 เวนิช!

แต่ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง T_T ฝนตกทั้งวันเลยอ่ะ

พ่อค้าขายร่มเดินกันสลอนทีเดียว

แนะนำสมาชิก...สเตฟานี่ จาก แคนาดา

เอเดรียน (มนุษย์ปลาหมึก) จาก อเมริกา 

มาถึงเวนิชทั้งที แต่ทุกคนโดนฝนกันจนเฉาเลย อากาศก็หนาวๆ 

เดินตามไกด์ไปอย่างเหนื่อยหน่าย

บรรดาร้านของที่ระลึกที่พบเห็นได้ทุกหัวระแหง 

เดินไปตามสะพานและซอกตึก 

เลขที่บ้านตั้ง 4 หลักแนะ... 

จะทำงานส่งของอะไรก็เรือนี่แหละ ไวสุดแล้ว

เพราะทางเดินแคบ สะพานเยอะ

รถเข็นก็ต้องออกแบบมาให้ขึ้นบันไดได้สบายๆเลยแหละ

นกพิราบ...มหาศาล!

งานนี้ขอบอกว่าไม่ได้ฟังไกด์ซักคำจริงๆ เดินกันแบบซังกะตายสุด 

พูดถึงเวนิชก็ต้องกอนโดร่า~

ไม่ได้ถ่ายแบบใกล้ๆ คือเกรงใจคนที่เขานั่งอยู่ในเรือเหมือนกันนะ

เพื่อนเราหลายคนไปขึ้นกอนโดร่ากัน

20 ยูโร ต่อหัว รอบละ 25 นาที...(หนึ่งยูโร เกือบ 50 บาท)

พูดถึงกอนโดร่ามันก็ต้องแบบ...แหม สุดจะโรแมนติก นั่งไปกะชายหนุ่ม

นี่จะให้ร่วมลำไปกับผู้หญิงอีก 5 คน...ให้ขึ้นฟรีนั้นแหละถึงจะไป 

บ่ายๆฝนเริ่มหยุด โต๊ะเก้าอี้ก็ออกมากางกันพรึบพรับรับแขก

เออ แล้วอย่าคิดเลย ว่ากอนโดร่ามันจะโรแมนติกนัก

คนพายมันไม่ได้ร้องเพลงเหมือนในหนัง แน่ละ 

นั่งไป มองไปทางไหนก็มีแต่นักท่องเที่ยวอยู่เหนือหัว แถมมันยังฉายแฟลชใส่เราอีก

บางคนก็เลย ถือกล้องหันยิงสู้ซะเลย ฮะๆ

พูดถึงเวนิชก็ต้องพวกนี้แหละ สวยอ่ะ อยากซื้อซักอัน

แต่เกรงว่าจะไม่สามารถนำกลับไทยด้วยสภาพสมบูรณ์ได้ อย่าซื้อเลยวะ 

เดินไปเดินมาเจอตลาดสด

ที่นี่ก็แอบมีย่านสมัยใหม่เหมือนกันนะ แอบมีซุปเปอร์มาร์เก็ต

เราด้วยความว่างมากก็เดินไปเรื่อยๆ...จนหลงคับ...

แต่ไม่มีปัญหา มีป้ายบอกตลอดว่าจะกลับไปลานที่นัดพบยังไง

อ้อ มีปัญหาเล็กๆหนึ่งอย่าง...ป้ายมันชี้ให้เราเดินไปตามย่านค้าขาย =_=

คนยุบยับ อ้อมโลกด้วยไหมไม่รู้ ไปจุดนัดสายเลย ถึงเกือบคนสุดท้ายแนะ

เฮ้อ ไปกับคนบลาซิลก็งี้แหละนะ (อ้าว อีนี่โบ้ย) 

แกเบรียล หนุ่มบลาซิล พี่แกมีแวะเล่นเน็ตด้วยแนะ...

อีฟ...เท่โคตร ฮะๆ

คือมีนักดนตรีข้างทางอ่ะ ให้เงินพี่แกไปสองยูโร แล้วบอกว่าขอเล่นเองได้ไหม

ป๊าด พี่แกงงเลยคับ เหอๆ เก๋าอย่างแรง

เจ๊แกบอกว่าครั้งก่อน (นี่ทำแบบนี้บ่อยหรอ!)

มีเป็นวง พอเจ๊แกเริ่ม คนอื่นก็ประสานรับ ป๊าด หนุกหนานๆ

(แอบสังเกตุในรูป...เหนือหัวเจ๊แบบว่า...เหอๆ ฉันไม่ใช่คนเขียนนะ มันเขียนบนกำแพง) 

ไปเจอร้านไอติมแห่งหนึ่ง...

ตอนแรก gab เห็นธงบลาซิล แล้วเราก็เจอธงไทย!

มีธงอีกอันหน้าตาเหมือนไทย แต่ น้ำเงินขาวแดง แก็บชี้อันนั้นธงไทย

เราก็บอกไม่ใช่ ธงไทยอันล่างนี่ พี่แกก็ขอโทษขอโพย

โอ้ย! ขนาดรู้จักธงไทยฉันก็แทบกระโดดกอดแล้ว ^^

อีฟก็โผล่มาบอกว่า...มันจะมีธงอลาสก้าให้ฉันไหม...

แต่เธอเจอของดีกว่านั้นคับพี่น้อง...

เธอเจอโปสการ์ดอลาสก้า ที่เธอบอกว่าอยู่ห่างบ้านเธอแค่ 20 นาที!

มิหนำซ้ำชื่อร้านยังเป็นชื่อ alaska!

เลยเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านเป็นที่สนุกสนาน ฮะๆ

เนื่องจากเซียป่วยอยู่ เลยไม่อาจฝืนสังขารกินไอติมได้ T_T เพื่อนมันบอกว่าอร่อยอ่ะนะ

แล้วรสเขาออริจินัลมาก...ไอติมรสแครอต... 

ขากลับก็นั่งเรือเหมือนเดิม

เราโชคดี นั่งหันหลัง ไม่เจอภัยหายนะแห่งแรงลมอันหนาวเหน็บ

มีแต่คนซื้อเสื้อลาย Italia กันมาเพียบ

เอาร่มมากางเป็นบังเกอร์ ฮะๆ

ตอนเอาออก ลมตีใส่ร่ม เกือบตกทะเลแนะ เหอๆ

บ๊ายบายเวนิช...

ของที่ได้กลับมาวันนี้...พริงเกิ้ลอิตาลี่ ฮะๆ

คือว่าจะซื้ออะไรไปแจกเพื่อน (ปกติไม่ค่อยซื้อของกิน แต่ใครยื่นไรให้ก็กินหมด) 

ช็อคโกแลตมันก็แพงจังวุ้ย เพื่อนมันก็บอก เอ็งบ้าป่ะ วันเกิดเอ็ง เอ็งจะซื้อให้คนอื่นทำไม...

เอาไอ้นี่แหละ กินกันทุกคน แถมได้มาอย่างถูก ซื้อในซุปเปอร์มาเก็ต กระป๋องนี้ 1.2 euro

ออกมาเจอร้านขายนักท่องเที่ยว กระป๋องสูงแค่ฝ่ามือคับ... 1.8 euro...

แหม รู้สึกคุ้มค้าจริงๆ

16 เมษา...

Lac de Garde เมือง Sirmone...

น้ำใสสวย แดดเปรี้ยงดีแท้

อากาศดีต่างกะเมื่อวานราวฟ้ากับเหวจริงๆ

ให้ความรู้สึกสบายอกสบายใจอย่างล้นเหลือ

มีเขตเมืองเก่าด้วย 

เวลาไม่มาก (ใช้เวลากินไปซะเยอะ) ได้แต่เดินผ่านอย่างลวกๆ 

คล้ายๆคาร์คาซอนเหมือนกันนะ แต่ที่นี่สวยกว่า (รักน้ำรักทะเล)

มีรังเป็ดด้วย

ภาพนี้ดูหลอนดีจัง ชอบๆ 

นี่หาถ่ายโล่งขนาดนี้มาได้ไงเนี่ย! เมืองนี้นักท่องเที่ยวหยุบหยับเลยคับพี่น้อง 

พยายามถ่ายน้ำใส...ทำไมมันดูไม่ใสเลยอ่า

วันนี้ (วันนั้น) อายุ 17 แล้วโว้ย~ โอ้วเย้

มันเป็นเลขที่รู้สึกว่า ไม่เด็กแล้วนะ แต่ก็ยังไม่แก่เหอะ

เหมือนกับ... 16 มันแก่กว่า 15 แค่ปีเดียว

ส่วน 18 ...โห เป็นผู้ใหญ่ไปโข ความรับผิดชอบไรต่อไรต้องมาและ

17 มันก็เหมือน...วัยรุ่นเต็มตัว ก๊าก 

ฮร้า~ เป็นการเที่ยวรับวันเกิดที่เรียบง่ายมาก

เพราะถลุงเวลาไปในรถ 6 ชั่วโมง =_=" ดูหนังหมดไปเยอะเลย 

Finding Emo ... ก๊าก

มาเรีย~ mamon~ จากบลาซิล

(ถ่ายย้อนหน้าดำ แต่แอบมีวงแสงวิ๊งๆด้วย เท่ๆ...ฮะๆ) 

ไอติมวันเกิด ฮะๆ...เนื่องด้วยๆ...

ก็นั่งกินข้าวกันกลุ่มใหญ่ เพื่อนก็ร้อง HBD แต่ละภาษาให้ฟัง

พอจบเราก็บอก...อืม ร้องเพลงกันมา 6 รอบแล้ว...

ไหนเค้กวะ...ก๊าก

ก็เฮฮากันไป แต่ตอนจะจ่ายตังมีพี่คนนึงแกหยิบแบ็งค์ร้อยออกมา

ฟังดูเฉยๆ...คิดอีกทีพี่น้องคับ...แบงค์ 100 EURO...สีเขียวสวยทีเดียว

ทุกคนก็ เฮ้ย ไรวะ รวยนี่หว่า ทำเป็นแอ๊บ ไปเลยๆ ซื้อไอติมมาเลี้ยงเจ้าของวันเกิด

(สาบานว่าฮะเดี๊ยนไม่ใช่คนพูด~)

ก็นั้นละ ไม่มีเค้ก ไอติมก็ยังดีวะ ฮะๆ

(หมายเหตุ : ภาพนี้ผ่านการเจียรนัยจาก photoshop มาแล้ว เหอๆ)

ของขวัญที่ได้มาวันนี้~ สร้อยและแหวน จากเวนิช~ (โดยกลุ่มสาวๆร่วมก๊วน)

ต่างหู รูปหน้ากาก จากเวนิชเช่นกัน (โดยแองเจิ้ล >_< กระโดดกอด)

ไม่ได้นัดกัน แต่ก็ซื้อมาได้แม่นมาก...เพราะคิดอยู่ถ้ามันดันซื้อต่างหูมาทั้งคู่

ฉันจะใส่อันไหนละคับ...ข้างละอัน?

แล้วก็เสื้อจากโรตารี่ ที่เพื่อนผองพากันเซ็นต์มาให้ >-< สุขใจ

(จากซ้าย มิเกล คนคุมบัสทริป, เซียเอง, แองเจิล สาวไต้หวันจากแคนาดา...งงไหม, ซาร่า - อเมริกัน) 

เตียงในกล่อง ฮะๆ ดูหัวเตียง อย่ามัวแต่ดูข้าวของที่กองแสดงอณาเขตสิ...

ห้องอย่างหรู ได้นอนเตียงเสริมซะงั้น

แล้วก็ไปทะเลกันอีก เย้วๆ (ได้ข่าวว่าป่วย...ไม่สน ก๊าก วันเกิดเรา ป่วยไม่เป็นเว้ย!) 

พื้นหิน เจ็บเท้า ใส่รองเท้าเดินดีกว่า

ปัญหาคือคลื่นมันซัดกรวดซัดไรเข้ามา ต้องคอยสะบัดออก

จะยืนเหยียบรองเท้าเฉยๆ จะได้สะบัดง่ายๆ...เกรงรองเท้าจะไปกับสายน้ำ

ก็ยืนรับคลื่นกันจนกางเกงเปียก คลื่นมาแรงๆ คนก็กรี๊ดกร๊าดวิ่งหนี ฮาดี

แล้วก็ขึ้นไปนั่งหาไรเล่นกันต่อบนถนน

ร้องเพลงวันเกิดกันอีก พวกผู้ชายมันก็กอดคอกัน ล้อมๆ...

เอ่อ...ได้ข่าวว่าฉันอยู่ข้างหลังพวกเอ็งอ่ะ...

ไอ้เราก็ยืนขำแถบตาย เพื่อนมันก็ตะโกนบอก แหกตาดูหน่อยโว้ย เจ้าของวันเกิดอยู่นี่

เฮฮาเรื่อยเปื่อยกันไป เสียงดังจนมีข้างบ้านเดินออกมาดูว่ามันมาตั้งม็อบไรกัน

สนุกสนานสุดกู่แหละ โดนจับโยนด้วย ฮะๆ

เช้าวันใหม่ ตรงไป โมนาโค

ประเทศกระจิ๋วหลิว รองจากวาติกัน

เมือง...เป็นเมืองจริงๆ มีแต่ตึกสูงๆ

แต่บ้านเมืองเขามีสีสันต์ดีอ่ะ ชอบๆ

(สีสันต์จริงๆ ตามตึกน่ะ ดูดิ) 

งานนี้เราก็ไม่ได้ฟังไกด์เหมือนเคย แหม อุตส่าห์มีไกด์เป็นคนฝรั่งเศสแล้วนะ 

เรามาเพื่อถ่ายรูปอย่างเดียว ก๊าก เลว~

ขาเก้าอี้เขาเก๋าน่าดู

ปืนใหญ่ ไซส์เล็ก 

เหล่าวูแมน...ฮะๆ ไม่รู้ทำไม เจ๊เขาเรียกกัน วูแมนๆ 

ชมโบสถ์อีกละ ดูกันให้เอียน

ธงชัยสะบัดพริ้ว แลริ้วเริงรมเริงเล่น~

ยังเป็นโรคบ้าเทียนอยู่...

ดูเชิงเทียนเขาสิ.. 

รอยจารึกซักอย่าง...(หยุดบรรยายมั่งก็ได้มั้ง) 

ไปกินข้าวกันในสวน

แล้วก็ถ่ายรูปเล่นอีก 

อู้ว~ พยายามถ่ายดอกไม้กะทะเล...แล้วก็มองไม่เห็นซะชิบ ฟ้าไปหมด 

พยายามถ่าย สวยไม่สวยก็ดูกันไป

โฟกัสดอกขาว...มีแบบที่โฟกันดอกหน้าแล้วมันดูเรียบไป

โฟกันดอกหลัง...ก็มองไม่เห็นอีก =_=

นกนางแอ่นป่ะ? 

กินไปก็จ้องนกไป กินไม่อิ่มก็จับนกกิน เย้ย! 

ทางถนนเป็นอุโมงค์ซะเยอะ 

ฟ้ายังคงหม่น 

สวยศิลป์ 

มีคนคอยนอนคุม เพื่อมีไอ้บ้าตัวไหนตกทะเลไป 

ข้ามมาที่ Frejus 

ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้เราต้องเจอไกด์ถึงสองคน T_T 

คือจากโมนาโค ขึ้นรถปั๊บทุกคนก็นอน ตามปกติ

แต่วันนี้ดันต้องลงเดินอีกรอบ ที่เมืองที่มีความน่าสนใจทางประวัติศาสตร์ 

ไม่มีความน่าสนใจสำหรับเรา

สองพี่น้องเฟรจัส (ละมั้ง) 

หนาวโคตรๆค่ะวันนี้ ขอบอก  

ลมอย่างแรง เดินกันตัวสั่นแหง่กๆ จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ 

เล่นอะไรกล้องไม่รู้ ถ่ายออกมามืดอย่างน่าตกใจ

(โบสถ์อีกแล้ว T_T) 

ยังบ้าเทียนอยู่ 

ลานโล่งๆ...เมืองนี้ไม่มีไรมากจริงๆ 

สองพี่น้องอีกครั้ง 

ห้องพักวันนี้โล่งกว่าง ตีลังกาเล่นได้เลยทีเดียว ฮะๆ

เนื่องจากตากลมหนาวมา ร่างกายเหนื่อยอ่อน ฝนโปรยปราย

ใครจะไปบาร์ก็ไปเหอะ อะฮั้นขอนอนดีกว่า

ได้นอนเยอะที่สุดก็คือนี้ เพราะนอนตั้งกะสี่ทุ่มครึ่ง ฮะๆ

ตอนหน้าตอนสุดท้ายแล้วนะ! อย่าลืมติดตาม~