ปลาทองในโหลดอง

*เอนทรี่นี้เป็นภาคสองของ "อะไรยังไงในฝรั่งเศส"* 

กลายเป็นการเผาอย่างสนุกสนานไปซะแล้ว ฮะฮ่า

ก็นะเขียนข้อเสียของคนอื่นมันมันส์กว่านิ

คราวก่อนลืมข้อที่สำคัญมากๆไปได้ไงไม่รุ ไปต่อกันเลยแล้วกันเน้อ...

13. เมืองนอก สะอาดสะอ้าน กว่าบ้านเราเป็นไหนๆ

ผิด!!!!!! ผิดโว้ย ผิด ผิด ผิดถนัด ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย

ถ้าใครไปเที่ยวเมืองสุดยอดความโรแมนติก แล้วมัวแต่มองหอไอเฟลเพลินจนไม่ทันสังเกตุก็จะบอกให้ว่า

...ปารีสเป็นเมืองที่ซกมกมาก...

ลียงที่เดี๊ยนอยู่นี่ก็ไม่ต่างเคอะ ก้นบุหรี่ กลาดเกลื่อนทั่วทุกหัวละแหง แม้แต่ฌองเซลิเซ่ก็เหอะ

คนถมน้ำลายลงพื้น พบเห็นได้ทุกวัน อุจจาระสัตว์เลี้ยงสี่ขา ก็พบเห็นได้เรื่อยๆ

ที่สำคัญ... ปกติยืนรอรถเมล์ก็มองอะไรไปเรื่อย ก็จะเห็นว่าบนพื้นมันมีดวงๆเต็มไปหมดเลย

มันดวงไรหว่า...น้ำลายคนเราจะเป็นกรดได้ขนาดนั้นเลยหรอ...

หรือก้นบุหรี่มันมีสารอะไรกัดกร่อนพื้นถนนด้วยหรอ

ผ่านไปนานมาก กว่าเราจะตระหนักว่าไอ้รอยวงกลมสวยงามเล็กๆที่พบได้กลาดเกลื่อนยิ่งกว่าดาวบนฟ้า

...มันคือหมากฝรั่ง!!!...

แม้แต่หมากฝรั่งพี่แกก็บ้วนทิ้งลงพื้นกันหน้าตาเฉย

แล้ววัยรุ่นแถวนี้กว่า 80% ก็เคี้ยวหมากฝรั่งด้วยดิ

(ไม่ได้บอกว่าเขาจะพากันทราม บ้วนลงพื้นกันเป็นวัฒนธรรมหรอกนะ)

ยังไม่พอ ไหนจะพวกสีเสปรย์อีก ที่พี่แกไปฉีดทุกที่จริงๆ

ไม่ว่าจะขอบทางด่วนข้างทางเท้า ป้ายบอกทาง แม้แต่บนไฟแดง!

ต่อให้ปีนหลังคาบ้านขึ้นไปพ้น หรือทนเหม็นข้างห้องน้ำ มันก็ทำหมด

อยากได้ประเทศสะอาดสะอ้าน...ไปสิงคโปรสิคะ...

แต่เขาก็มีคนทำความสะอาดนา (แต่พวกสีเสปร์ยจะทำความสะอาดเฉพาะบางที่อะนะ)

แถวนี้เขากวาดถนนธรรมดาไม่ได้หรือไงนะ ทำความสะอาดที

พี่แกจะเปิดก็อกพลังสูงราวกับน้ำดับเพลิง ฉีดน้ำข้ามถนนเลยอ่ะ

บางทีก็อาศัยแรงดันน้ำอย่างเดียว บางทีก็เปิดให้น้ำไหลท่วมแล้วก็เอาไม้กวาดทางมะพร้าวกวาด แซ่กๆๆ

ล้างห้องน้ำสาธารณะก็ใช้สายฉีดพลังเทอโบ แบบว่าไม่เอามือลงไปแตะกันเลยว่างั้น

แบบไฮโซหน่อยก็มีเป็นรถกวาดถนน ก็ใช้น้ำฉีดอีก ด้านหน้ามีที่กวาดหมุนๆ ประมาณนึกภาพเครื่องล้างรถ

ประสบการ์ณสดๆร้อนๆ เดินข้ามถนนด้วยทางลอด (แถวนี้ไม่มีสะพานลอยหรอกนะ)

ได้ยินเสียงครืดๆอะไรมาข้างหลัง...รถกวาดถนนวิ่งเข้ามาเคอะ...

คือ ทางเดินนี่มันไม่ใหญ่เลยนะ...แล้วรถก็ไม่เล็กเลยด้วย...

ทำไงล่ะ... จ้ำอย่างเดียวสิเคอะ =[]=” ...

14. ในห้องเรียนเคี้ยวหมากฝรั่งได้ / เด็กฝรั่งกอดจูบกันได้

แล้วแต่โรงเรียนเคอะ แต่โรงเรียนฉันนี่ไม่ได้เลย...จะว่าไม่ได้เลยก็...มันก็แล้วแต่ครูอีก

แต่เรื่องกอดจูบนี่โรงเรียนฉันไม่ได้จริงๆ แต่เพื่อนอีกโรงเรียนบอก อ.แกเชียร์พร้อม =_=”

อืม เขียนเผาฝรั่งเศสนี่มันมันส์จริงๆ ขอยาวไปๆเลยละกัน ฮี่ๆ

เนื่องด้วยมีคนบอกว่า ฝรั่งเศสสุดจะไฮโซดูดีมีสกุล (เคยคิดอย่างนั้นเหมือนกัน)

อ่านนี้เสร็จอาจเหลือแค่อังกฤษที่เป็นผู้ดีสำหรับคุณ วะฮะฮ่า

ข้อควรจำ : เอนทรี่นี่เรานำเสนอด้านมืด ก็ไม่ได้แปลว่าคนแถวนี้เขาจะสถุลกันถ้วนหน้าหรือไรหรอกนะ

คุณรู้หรือไม่...

คนแถวนี้เขาสั่งน้ำมูกกันแบบไม่เกรงใจประชาชาติเลยอ่ะ...

แถวบ้านเราเวลามีน้ำมูกฟืดฟาดทำไง...เอาทิชชู่มาเช็ด ไม่ก็วิ่งไปสั่งในห้องน้ำ

ส่วนตัวเซียนะ ถ้าอยู่ในห้องน้ำสาธารณะ มีคนอื่นอยู่ก็ไม่กล้าสั่งอีก เช็ดๆล้างๆไป

หรืออย่างน้อยคือให้เขาเข้าไปในส้วม ไม่ต้องเห็นตอนเราสั่งอ่ะ =_=

แต่ที่นี่เขาไม่คิดมากค่ะ หยิบทิชชู่มาแล้วก็สั่งฟืดฟาดลั่นห้องเลย

ตอนแรกเราก็แบบ อะไร ทำไมอ.ไม่ว่า...ซักพักช็อคกว่าเดิม...เพราะอ.ก็ดังฟืดแบบนี้เหมือนกัน –[]-!

บางทีพวกผู้ชายสั่งน้ำมูกเสียงดังยังกะเป่าแตร เพื่อนก็จะบอก อี๋ย น่าเกลียด

ไอ้เราอ่ะ...ขอแค่แกมีเสียงจะดังลั่นโลก หรือ จะแค่ระดับได้ยินไปสามโต๊ะ (ระดับสากล (?) )

มันก็น่าเกลียดหมดแหละโว้ย!!!

ปล.แอบเผา ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เป็นสาวผมบลอน ผิวขาว ตาสีฟ้า สวยมากๆ แต่งตัวก็ดูดีไปหมด

...แต่คุณเธอเรอทีลั่นตึกเรียน... (อันนี้อุบาทจริงๆ คนฝรั่งเศสทั่วไปเขาไม่ทำกัน)

การกิน... คราวก่อนบอกไปแล้ว เรื่องเอาขนมปังเช็ดจานเนี่ย

คือจานนะใสวิ๊ง แต่ไอ้ขนมปังที่คุณเธอเอาเข้าปาก มันช่างดูน่าสะอิดสะเอียนมักๆ

ยังมีอีก ตอนเช้าเขามักจะกินกาแฟ หรือชา โกโก้ อะไรก็ตาม จะมาเป็นชามค่ะ ยกชามซด

...ขีดภาพผู้ดีลดไปนิดส์นึง...

ขนมปังทาเนย โป๊ะด้วยแยมอีกชั้น

...แล้วก็จุ่มกาแฟให้พอแหยะๆหยึยๆ...ส่งเข้าปากเคี้ยวอย่างมีความสุข

วันนั้นอ.เคยพูดถึงผู้ดีอังกฤษ เขาบอกเขาเคยไปอยู่อังกฤษ แล้วก็กินอย่างเงี่ย เอาขนมปังจุ่ม

คนอังกฤษรับไม่ได้อย่างแรง เพราะแบบมันจะมีเศษๆลอยอยู่ในน้ำ

ทุกคนก็โห่ฮาแบบ โอ้ย คนอังกฤษเอ๊ย

...ไม่อยากแสดงตัวว่าฮะเดี๊ยนก็ขยะแขยงเหมือนกัน...

บนโต๊ะอาหาร คุณจะพบเห็นได้เสมอ คือผ้าเช็ดปาก

ไม่ใช่แค่ตามโรงแรม หรือร้านหรู...บ้านทั่วไปเขาก็ใช้กัน...

ประเด็นคือ มันเป็นผ้า...ใช้เช็ดปาก...เช็ดเสร็จ พับ เก็บ วันพรุ่งนี้เอามาเช็ดปากต่อ... =[]=

อาทิตย์สองอาทิตย์จะซักเปลี่ยนซะทีหนึ่ง

ตั้งแต่นั้นมาฉันแถบไม่แตะผ้าเช็ดปากในบ้านอีกเลย

ก็เมืองน้ำหอม~

อันนี้ไม่เคยเจอกะตัว แต่เพื่อนเล่าให้ฟังว่า

โฮสถามว่าทำไมแกอาบน้ำทุกวัน...

0_o” เอ๋อ เลยครับ เจอถามมาแบบนี้ มันก็ถามกลับไปแบบเหงื่อตกว่า แล้วเขาไม่อาบน้ำกันทุกวันหรอ

“โอ๊ย ไม่ต้อง~ ก็ฉีดน้ำหอมเอา”

น่ากลัวมักๆเคอะ แต่ก็นั้นแหละ ด้วยความที่เมืองหนาว เสื้อใส่ซ้ำสามวันก็ยังได้

แต่บ้านโฮสเซียเขาอาบน้ำทุกวันนา~

วันนี้เราไม่ได้ลงรูปเลยหรอเนี่ย! ตายและ น่าตกอกตกใจมาก

กำลังคิดอยู่ว่าจะเขียน "เปิดไดอารี่ หนึ่งปีในฝรั่งเศส" ดีไหม

(คือเขียนแล้วจะมีคนอ่านไหม)

คือเปิดไดอารี่จริงๆ แน่นอนว่าตัดคัดย่อมาเฉพาะส่วนที่น่าสนใจ

(ตัดเรื่องส่วนตัว อย่างแอบกรี๊ดผู้ชายอะไรพวกนี้ออกไป เพื่อรักษาภาพพจน์นิดนึง - -b)

ใครอยากอ่านเม้นต์มาโลด ต่อให้คนอ่านคนเดียวเราก็จะจัดไป วะฮะฮ่า

(ถ้ามันไม่ขี้เกียจเกินซะก่อนนะ วันนั้นขนาดฮึดสุดๆ เขียนได้แค่สองวันเอง =_=")

*มุมโฆษณา*

ถ้าคุณอ่านตั้งกะต้นมาจวบจนถึงจุดนี้ได้ แสดงว่าคุณมีความอดทนในการอ่านใช้ได้ทีเดียว

เพราะฉะนั้นเราขอนำเสนอบล็อคหน้าใหม่ ที่นำบทความดีๆมาลงให้ได้อ่านกัน

เรื่องราวดีๆ จากนักเขียนคนโปรด ที่บรรจงคัดสรรมาแปลด้วยใจรัก<<ไม่รู้จะแปะไง เอาชื่อนี้เลยละกัน

บล็อคของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร...(ใครวะ)...

ฮะๆ แหม ก็พี่เบียร์ คนที่ทำบล็อค wanwan in thai version งาย~ (ก็แล้วมันใครล่ะ...)

ลองไปดูกันนะ บทความเขาดีกว่าของเซีย แถมบางทีสั้นกว่าด้วย ฮะฮ่า